Diagnostyka metodą Ryodoraku

Do unowocześnienia i rozpowszechnienia akupunktury przyczyniła się metoda Ryodoraku, uwzględniająca rolę autonomicznego układu nerwowego w mechanizmie działania akupunktury. Oryginalną japońską metodę diagnostyczną i leczniczą zwaną Ryodoraku opracował Yoshio Nakatani (1950). Wyniki badań Y.Nakataniego pozwoliły na zrozumienie istoty meridianów i punktów akupunktury oraz mechanizmu leczniczego i przeciwbólowego tego sposobu leczenia. Ryodoraku wykracza poza ramy klasycznej akupunktury. Pozwala na ustalenie aktywności elektrycznej poszczególnych kanałów energetycznych (meridianów) poprzez pomiary przewodności elektrycznej.

Impulsem, który zadecydował o przystąpieniu do podjęcia tego tematu badań, było stanowisko amerykańskich władz decydujących o wszystkich dziedzinach życia w Japonii po zakończeniu II wojny światowej. Odniosły się one negatywnie do tradycyjnych japońskich metod leczniczych, do których należała akupunktura. Wtedy grupa młodych badaczy postanowiła ocenić dawne japońskie metody uzdrawiania, udowodnić ich wartość diagnostyczną i leczniczą, i uchronić przed likwidacją. Liczne badania doświadczalne wykonane w pierwszych latach po II wojnie światowej przez zespół naukowy, prof. Y.Nakataniego, uwzględniające warunki stawiane pracom naukowym, obaliły amerykańskie zarzuty dotyczące rzekomego braku podstaw naukowych akupunktury. Uzyskane wyniki badań naukowych, oraz zdecydowana postawa społeczeństwa japońskiego popierającego akupunkturę doprowadziły do zmiany stanowiska amerykańskich władz: do cofnięcia zakazu i wydania zezwolenia na stosowanie akupunktury. Metoda Ryodoraku przyczyniła się do innego spojrzenia na tego typu terapię.

Ryodoraku opracowana w Japonii i sprawdzona w wielu pracowniach fizjologicznych i gabinetach akupunktury została zaakceptowana przez specjalistów akupunktury w krajach europejskich i amerykańskich. Słowo to oznacza linię „raku” o dobrej „ryo” przewodności „do” elektrycznej. Metodą tą można wykazać odchylenie od normy aktywności bioelektrycznej poszczególnych kanałów energetycznych (tj. meridianów) i na tej podstawie ocenić czynności poszczególnych narządów ciała związanych z tymi kanałami. Jest to obiektywna metoda, pozwalająca na zarejestrowanie stopnia przewodności elektrycznej dwunastu klasycznych kanałów energetycznych.

Sposób ten umożliwia odejście od podstawowej klasycznej chińskiej metody diagnostycznej, polegającej na precyzyjnym badaniu tętna na tętnicy promieniowej. Chińska metoda badania tętna jest trudna do opanowania, natomiast nauczenie się sposobu oceny przewodności elektrycznej meridianów Ryodoraku nie sprawia większych trudności i pozwala na ocenę stanu czynnościowego poszczególnych narządów ciała.

Nakatani udowodnił, że linie Ryodoraku pokrywają się z klasycznymi kanałami energetycznymi, czyli meridianami. Nakatani udowodnił, że przewodność elektryczna skóry zależy od stanu układu współczulnego. Pobudzenie tego układu powoduje zwiększenie przewodności elektrycznej skóry, natomiast jego blokowanie przewodność tę obniża.

Mierząc przewodność elektryczną skóry za pomocą elektrycznego detektora pacjentom z zapalnymi chorobami nerek, Nakatani zauważył punkty z podwyższonym elektrycznym przewodzeniem i nazwał je punktami elektroprzewodzącymi. Przebadawszy dużą grupę chorych i zdrowych ludzi, on stwierdził, że punkty elektroprzewodzące można zauważyć podczas chorób nerek u 9 z 10 badanych, a u zdrowych ludzi ich brak. W rezultacie dalszych badań Nakatani udało się stwierdzić, że dane punkty odpowiadają punktom meridianu nerek.

Badając chorych z różnorodnymi dysfunkcjami organów wewnętrznych, zauważył, że przy chorobach płuc dobrze wyrażona jest linia odpowiadająca klasycznemu meridianu płuc.

Według Nakatani najmniejsze dysfunkcje organów wewnętrznych obowiązkowo odbijają się na skórze. Z tego wynika, że ryodoraku (meridiany) działają jak wrażliwe wskaźniki dla tych zmian, zawiadamiając o zagrożeniu i, w pewnej mierze, o jego rozmiarach.

Później przyznano, że fenomen ryodoraku zauważa się nie tylko podczas zachorowań wewnętrznych organów, ale i odbija ich fizjologiczny stan, dlatego można rozróżnić „patologiczne” i „fizjologiczne” ryodoraku.

Wyjaśnia się ten fenomen wisceralno-skórnym sympatycznym refleksem. Wiadomo, że elektroprzewodzące właściwości skóry zależą przede wszystkim od kondycji sympatycznej części obwodowego układu nerwowego, pnia mózgu i tworu siatkowatego. Wprowadzanie medykamentów, które stymulują działanie sympatycznej części, podwyższa elektroprzewodzące właściwości skóry, blokowanie znacznie ją obniża.  Nakatani uważał, że ryodoraku to funkcjonalna droga rozdrażnienia odpowiednich sympatycznych nerwów, wyzwanych chorobą organów wewnętrznych.

Na skórze znajdują się linie o podwyższonej elektroprzewodności, które odpowiadają klasycznym akupunkturowym meridianom.

Linii ryodoraku, jak i meridianów, 12. Nakatani nazwał te linie meridianami ryodoraku i każdej linii przypisał numer i literowe określenie „H” lub „F” (z angl. Hand – ręka i Foot – noga).

W taki sposób otrzymano prosty system, który łatwo można zapamiętać:

  • H1 – linia płuc
  • H2 – linia osierdzia
  • H3 – linia serca
  • H4 – linia jelita cienkiego
  • H5 – linia potrójnego ogrzewacza
  • H6 – linia jelita grubego
  • F1 – linia śledziony-trzustki
  • F2 – linia wątroby
  • F3 – linia nerek
  • F4 – linia pęcherza moczowego
  • F5 – linia pęcherzyka żółciowego
  • F6 – linia żołądka

Diagnostyka metodą Rydoraku